พี่วิตตี้ น้องขโมยรูปนะคะ
พี่วิตตี้ in Yoshinoya
วันนี้เล่าวันที่ 3 ก็ยังอยู่ใน Tokyo ค่ะ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นย่าน Akihabara ค่ะ
เป็นแหล่งขายสินค้าอิเลคทรอนิกส์ต่างๆ แต่ว่าไม่ค่ะ ของพวกนี้หวานไม่ดูเลย
ลงจากรถก็ข้ามถนนไป sex shop ชื่อ Love Merci มันยอดมากกกกกก มีทุกอย่าง ไฮเทคล้ำหน้ามาก
ในรูปไม่ใช่เลิฟเมอซี่นะคะ
เราใช้เวลากันในร้านนี้เป็นชั่วโมง แต่ไม่มีใครซื้อไรติดมาเลย
แล้วก็เดินเล่นต่อเรื่อยเปื่อย พี่ที่ไปด้วยกัน สะกิดเรียกให้หวานดูหนุ่มหล่อ
หวานก็เข้าเกียร์ถอยหลัง มองเข้าไปดูหนุ่มหล่อแห่งร้านทาโกยากิ
หล่อขนาดไหนกันฟร่ะ !? ไหนดูเด้ จอร์จจจจจจจ นะ นะ น่ารักจังค่ะนั่น
ยืนอยู่หน้าร้านตั้งนาน ขอถ่ายรูป เค้ายิ่มมุมปากให้ หวานจะละลาย
หวานขอถ่ายรูปมาได้รูปนึง สาวญี่ปุ่นคนขายด้วยกัน ทำหน้าจิกหวานมาก
ถ่ายเสร็จ สมใจแล้ว เราไม่หลงกลซื้อทาโกะยากิหรอก อิๆๆๆๆ
รูปนี้ขอใหญ่หน่อย จะได้เห็นชัด ซู้ดดดดด น้ำลายยืด ไม่ใช่เพราะทาโกะยากิ แต่เพราะเจบอยตะหาก
เจ้านี่ตั้งอยู่หน้าร้านอาหาร ในย่านอากิฮาบาร่าค่ะ
ต่อจาก Akihabara เราก็ไปชิบุยะ ชินจูกุ ฮาราจูกุ เดินกันให้เดี้ยงกันไปข้าง
วันแรกน้ำหวานยังคุณนายค่ะ ใส่ส้นสูงปรี๊ดปรอทแตก กลัวไม่สวย
เดินเป็นนางพญาอยู่ หลังตรงคอเชิด แต่วันหลังๆ เริ่มเดินเป็นคิงคอง หลังงอลงเรื่อยๆ
ป้ายเป็นภาษาญี่ปุ่นหมดเลย
พี่กอล์ฟ เอื้อย พี่มล พี่วิตตี้ พี่เต้ย ขอบคุณที่บอกว่าหวาน do your best
ขนาดเดินถึก ยังสามารถถ่ายรูปกันได้ตลอดทาง
สีสะพานน่ารักเชียว ขณะที่ถ่ายรูปนี้ โคดเหนื่อยมาก
พวกเราเดินกันไกลม๊ากกกก เพราะรถ coach ไปรอรับอีกด้านนึง คือให้เราเดินให้หมด
แล้วก็ไปโรงแรมกันซะที ยังไม่ได้อาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน ตั้งแต่เมื่อวาน
ไปถึง ไม่อาบหรอกคร๊า เปลี่ยนเสื้อผ้า โยนเป๋า ออกมาหาของกิน
แล้วก็ไปเดินเที่ยวต่อ ตอนอยู่บนรถเห็นห้างไดมารูแว่บๆๆ
เปรี้ยวกันมาก เดินกันเอง หลงก็ถามทางเอา
ฝากท้องกันที่ร้าน Yoshinoya เป็นร้านอาหารแฟรนไชน์ กินกันแบบไร้มารยาทมาก 555
คุยกันข้ามหัว เสียงดัง ตะโกนโวกเวก ในขณะที่คนญี่ปุ่นกะลังกินกันอย่างเงียบๆ
แอบถามพนักงานด้วยว่า รู้จัก Golf Mike อ่ะเป่า นักร้องจากไทย
ชีทำหน้างง กอล์ฟไมค์ไหนว่ะ ไม่รู้จัก กุว่าแล้วววว จับได้แล้วว่า ไม่ได้ดังจริง
ชินจูกุ หรือ ฮาราจูกุฟร่ะ น้ำหวานจำไม่ได้แล้วอ่ะคะ มันอยู่ติดๆกัน
เราก็เดินๆๆๆๆ นั่งรถไฟกันเอง ถามคนไปเรื่อย
ไปทั้งชินจูกุทั้งฮาราจูกุ ทั้งที่ตอนกลางวันก็มาเดินแล้วล่ะค่ะ แต่ยังไม่ทั่ว
เลยมาอีกตอนกลางคืน วันนี้เป็นวันธรรมดา ร้านรวงก็เริ่มปิดตั้งแต่ 3-4 ทุ่มแล้ว
หวานดันไปยืนอารมณ์เปลี่ยวหน้าร้านบิวตี้อยู่คนเดียว รอพวกพี่ๆ
เจอหนุ่มญี่ปุ่นแรงมาก
"Sumimasen %^9####@5"
พูดไรของมันว่ะ
"Ahh I'm not Japanese"
"R u Chinese?"
น้ำหวานเริ่มขุดความรู้ที่เคยร่ำเรียน Basic Japanese กะตอนเป็น exchange student ที่ญี่ปุ่นมาก่อน
"Tai karakimashita" แปลว่า มาจากไทยโว้ยยย
"I want to know you.Do u have phone number?"
เอ๊ะ ก้อบอกว่า ไม่ใช่คนญี่ปุ่นโฟร้ยยย
"I'm a tourist and visit here for academic visit"
"Umm I I like you. you r so beautifullll"
โห อินี่แรงงงงง เจอหน้าหวานปุ๊บ ชอบเลย แล้วฮีก็ขออีเมลแทน
เอางี้ เอาอีเมลยูมาล่ะกันเดี๋ยวเมลไปเอง หวานก็จดอีเมลของเจบอยคนนั้นมา
แต่ขย้ำทิ้งไปแหละ โรคจิตโคด
ใครว่า น้องหนูใต้ต้นมะขามที่หนามหลวงจะมีแค่เมืองไทย
แต่ญี่ปุ่นแรงกว่าคร๊า มีทั้ง host และ น้องหนูหน้าตาไม่ดี ยืนกันข้างถนนเลย
สำหรับ Host
1. ใส่ชุดสูท 2. ทำผมทรงเดียวกะกอล์ฟไมค์ 3. บางคนถือกระเป๋าสำหรับผู้ชายถือ 4. บางคนโทสับตลอดเวลา
5. สถิตอยู่ตรงทางม้าลายข้ามเลย
เวลาอยากได้ลูกค้า พี่แกตามสาวเจแปน ถึงขนาดตามจิกเลยล่ะ น่ากลัวจิง
สำหรับน้องหนู
1.แต่งตัวโป๊ๆ บ้านนอกๆหน่อย 2.หน้าตาไม่ดี 3.ขาวจั๊วะ
เวลาอยากได้ลูกค้ามาก ก็ตามจิกเหมอืนกัน
|
ข้ามถนนนี้ไปล่ะคะ จะเจอ Host มากมาย รูปนี้ยืนเอ๋ออยู่ คนจะข้าม แต่หนูยังไม่ข้าม ถ่ายรูปก่องๆ
|
Harajuku
ดึกแล้วอินี่ยังหวังจะเที่ยว ถึกมาก เดินเท่าไหร่ไม่หวั่น ไม่เคยกลัว
ใช้ความพยายามอย่างสูง ถามคนเดินผ่านไปมาว่า
มืดๆแบบนี้ควรไปเที่ยวไหนดี คำตอบคือ รปปงหงิ
ขณะนี้อยู่ Harajuku ไป Roppongi ยังไงอ่ะ ?
เค้าจดใส่กระดาษมาให้เลย น่ารักมากๆ
จาก Harajuku นั่ง รถไฟ JR สาย Yamanote Line ลง Ebisu Statio
ต่อจากนั้น เปลี่ยนเป็น subway สาย Ebiya Line ก็จะถึง Roppongi
แต่ ไม่ไป เพราะพวกพี่ๆเหนื่อยแล้ว มีหวานเนี่ยล่ะ ตาค้าง
กลับก็ได้อ่ะ แต่เดินกลับได้ม่ะ พวกพี่ไม่ไหวแล้ว กุเหนื่อยยยยย
เลยต้องเรียก Taxi กัน 2 คัน ราคาเริ่มต้นคันที่หวานนั่ง 660 เยน ก็ราวๆ 220 บาท ราวๆนั้น
นั่งอึดใจเดียว ตดยังไม่ทันหายเหม็น ไรว่ะ ถึงแล้วอ่ะ
อันดับแรก โทรกลับบ้าน แล้วก็อาบน้ำ นอน พรุ่งนี้ต้องตะลุยต่อ
วันแรกในญี่ปุ่น หมดแล้วค่ะ
     
|
